متناقض نمای اقامه و تنهی؟!

بسم حق...

چند وقت پیش یکی از بزرگان را دیدم.جلو رفته و بی مقدمه پرسیدم:

"حاج آقا،نمی دونم دیگه چه کار کنم؟هر کار می کنم نمی تونم تو نماز حواسم رو جمع نمازم بکنم."

می دانید پاسخ آن بزرگوار چه بود؟" ترک گناه؛البته معرفت به اینکه نماز چیست هم مهمه،اما مهم تر از همه ترک گناهه."

نمی دانم که وضع نماز شما چطور است.اما برای من که بسیار خراب...

اوایل فکر می کردم که از دل مشغولی های زیاد است.از بس این ور و آن ور درگیرم که سر نماز هم ولم نمی کند.اما یکی از رفقا حرف خوبی می زد. می گفت "چه فرقی می کنه؟جایی درگیر هم نباشی بالاخره در و دیوار هستند که می شه بهشون فکر کرد!این ها همش مال دوست نداشتن نماز و صاحب نمازه.نه این دوست داشتن های عادی.حب باید ...."

انگار این اصلا نماز نیست.مگر قرار نیست که نماز تنهی عن الفحشا و المنکر باشد.اگر بود که این حال و روز خراب من نبود.

گویا این جا هم چون هزاران نقطه دیگر در زندگی دینی خود به یک دوراهی رسیدیم.نه،بدتر از دوراهی؛یک پرتگاه.پرتگاهی از جنس متناقض نما.از طرفی قرار است که نمازمان ما را نهی کند از فحشا و منکر،و از طرف دیگر نماز اقامه نمی شود مگر آنکه همان منکرات ترک شده باشد. می دانید نماز اقامه شده یعنی چی دیگه؟یعنی یک نماز به درد بخور،یک نماز حواس جمع،یک نمازی که لااقل به سقف اتاق نخوره ویک مقدار بالا برود.

شاید این هم مانند قصه مرغ و تخم مرغ است.مهم نیست که اول کدامشان بوده؟مهم اینست که الان جفتشان هست و یا حتما باید باشد.به قول سید عباس(نبوی) مباحثی از جنس روشنفکری را نباید اهمیت داد.باید درگیر موضوع شد؛نه ایکه ایستاد و از دور فلسفه بافی کرد.

به قول رهبری نماز باید عصاره اسلام باشد.چون در شبانه روز برای ما تکرار می شود.مثل یک زنگ ساعت که من و تو را از خواب بیدار می کند.اگر از خواب غفلت بیدار شویم می توان گذشت لحظه ها را احساس کرد.آن وقت است که زندگی برنامه ریزی می شود.

انسان متعهد، درست در وقتی که در اوج غفلت هست نهیب می خورد که بیدار شو؛باید در مسیر تعالی حرکت کنی. باید مسئولیت بزرگتری را بر عهده بگیری.بخشی از عمرت گذشته و تو باز در غفلتی. تو باز در غفلتی و راه رسیدن به غایت امر عالم بسیار، راه تا غایت بسیار و غایت بزرگتر از آنکه حتی بتوانی تصور کنی. الله اکبر،الله اکبر.....