آن مرد آمد...

آن مرد آمد.

آن مرد با خدا آمد.

آن مرد با حرفی نو آمد.

آن مرد برای یک عصر آمد.

آن مرد از نزد رسول الله آمد.

آن مرد با پرچم"لااله الا الله"آمد.

آن مرد با پرچم خونین"یا ثارالله"آمد.

براستی امام چه می گفت که قلوب این ملت را بری همیشه با خود همراه کرد؟براستی چه  می خواست؟

امام دو حرف داشت؛برکناری طاغوت در جلوه انقلاب و ولایت فقیه در جلوه جمهوری اسلامی.آن هم برای اقامه دین خدا.برای احیای احکام الهی. در کلام اول کسی حرفی ندارد.اما سخن در باب ولایت فقیه بسیار است.بیایید منظور امام را از این لفظ پیدا کنیم:

"این توهم که اختیارات حکومتی رسول اکرم(ص) بیشتر از حضرت امیر(ع) بود یا اختیرات حکومتی حضرت امیر بیشتر از فقیه است باطل و غلط است.البته فضائل حضرت رسول اکرم(ص)

بیش از همه عالم است.وبعد از ایشان فضائل حضرت امیر(ع) ازهمه بیشتر است.لکن زیادی فضائل معنوی اختیارات حکومتی را افزایش نمی دهد.همان اختیارات و ولایتی که حضرت رسول و دیگرائمه صلوات الله علیهم در تدارک و بسیج سپاه،تعیین ولات و استانداران،گرفتن مالیات و صرف آن در مصالح مسلمانان داشتند خداوند همان اختیارات برای حکومت فعلی قرار داده است؛منتهی شخص معینی نیست،روی عنوان عالم عادل است.

وقتی می گوییم ولایتی را که رسول اکرم(ص) وائمه(ع) داشتند بعد از غیبت،فقیه عادل دارد برای هیچ کس این توهم نباید پیدا شود که مقام فقها همان مقام ائمه(ع) و رسول اکرم(ص) است.زیرا اینجا صحبت از مقام نیست؛بلکه صحبت از وظیفه است.ولایت یعنی حکومت و اداره کشور و اجرای قوانین شرع مقدس،یک وظیفه سنگین و مهم است ؛نه این که  برای  کسی شان و مقام غیر عادی به وجود بیاورد و او را از حد انسان عادی بالاتر ببرد.به عبارت دیگر ولایت مورد بحث یعنی حکومت و اجرا و اداره بر خلاف تصوری که خیلی افراد دارند امتیاز نیست؛بلکه وظیفه ای خطیر است."

باور کنید امام قبایی ندوخت فقط مناسب خودش.باور کنید امام می فهمید که این وظیفه ، وظیفه ای دشوار است.باور کنید که امام در عین اعتقاد به دشواری ایمان داشت که فردی شایسته برای بلند کردن این بیرق هست.و اگر انتخاب را بر گرده مجلس خبرگان گذاشت بر نتیجه آن مومن بود.